John Lee Gain

Koen Leurs doet onderzoek naar de mocro cultuur op sociale netwerken. http://www.koenleurs.net/

Vanavond kreeg ik tijdens mijn college aan de MA education in arts een korte samenvatting van de context van het onderzoek. Identiteit, roots and routes, grand narratives etc etc.

Er is een ding wat me echt bijbleef en opviel. Beeld. Nou goed, 2 dingen. Beeld en de neiging van minderheden om sterkere subculturen te creëren dan met z’n alle Lady Gaga cool vinden. Mocro soldiers, Hijaab hyves, hip hop en alles met een vleugje activisme. Iets wat ik veel minder bij de autochtone leerlingen terug zie. Maar opvallender alles in BEELD. Het copy paste dacht ik inmiddels wel te kennen, maar hoe de Marokkaanse subcultuur -die zich overigens in een zeer heikele positie bevindt- zichzelf weet te profileren in beeld had ik niet verwacht. Beeldproducenten zijn we allemaal. “Broadcast yourself”, maar immer heb ik dit bezien vanuit mijn eigen perspectief, dat van een postmoderne westerling. Ik ken geen vijanden (behalve de PVV voor het creëren van vijanden) ik relativeer me te pletter en kan veel verschillende standpunten innemen. En met mij veel anderen schat ik zo in. Hierdoor is het beeld wat de postmoderne Nederlander produceert en remixt meestal van weinig waarde. Maar op het moment dat er meer op het spel staat -een identiteit vinden tussen je Marokkaanse achtergrond, het huidige stereotype beeld en je eigen ambities, idealen en dromen- ontstaan er ook scherpere randen van de subcultuur. En ze moeten wel omdat de media mocro’s als generiek behandeld.

Onlangs verscheen in de pers een stuk wat betoogde dat de popmuziek dood is. Ik geloof eerder dat de grote subculturen dood zijn. Popmuziek blijft wel bestaan door z’n nog steeds succesvolle businessmodel (entertainment). Maar de grote verbindende idealen, dromen, identiteiten, die zijn niet meer nodig voor onze postmoderne jongere. De mocro’s daargelaten dus, en waarschijnlijk nog meer minderheidsculturen. En dan kijkend naar al dat beeld wat gebruikt wordt. Van h&m, McDonald’s, vlaggen en kamelen, tekens uit de berbercultuur, hiphop artiesten, guns. En dat allemaal door paint gehaald, de beeldratio veranderd, onder gekliederd met teksten. Die beeldcultuur die er ontstaat krijgt sterk z’n eigen conventies en ontwikkeling. Waar ooit Bob Dylan de stem van een beweging was, is nu de ge-remixte beeldcultuur de nieuwe stem. Video killed the radiostar.