Het iBook Buurman wat staat er in uw gang?is te downloaden, Installeer wel eerst de gratis iBooks app op je iPad (of zorg ervoor dat je de laatste versie hebt), anders kun je het bestand na downloaden niet openen.

‘Buurman wat staat er in uw gang?’ is ook als PDF te downloaden.

Ik heb even naar de mogelijkheden gekeken, en ik ben echt aangenaam verrast. Onderstaande screengrabs geven een kort overzicht.

De interface van Pixlr is vrijwel gelijk aan die van Adobe Photoshop. Een toolbox links, rechts het menu waarin de lagen te zien zijn, en andere informatie over de ‘gereedschappen’ die je gebruikt. Bovenin een menu balk met daarin filters en andere bewerkingsmogelijkheden. Het is een prettig en helder visueel geheel, je werkblad is volkomen naar eigen inzicht in te delen en het is mogelijk verschillende documenten naast elkaar open te hebben en in te bewerken.

Met de selectietool, een van de basisbeginselen van foto’s op te knippen, te veranderen en te remixen, werkt exact zoals we gewend zijn bij Photoshop. Zonder problemen kan ik met de ‘toverstaf’ een monochroom gebied selecteren of een exacte selectie met de lasso.

delen uit foto’s samenvoegen gaat gemakkelijk door de laag te pakken en te slepen in het document waar je hem wilt hebben. Hij maakt er automatisch een kopie van en een nieuwe laag in je werkdocument.

Ook het werken met tekst is geen enkel probleem, verschillende lettertypes zijn beschikbaar en het mooiste is nog wel dat de tekst niet gerenderd wordt als pixels maar altijd nog aanpasbaar blijft qua kleur, grootte, lettertype en natuurlijk ook de ingegeven tekst zelf.

Als je uiteindelijk klaar bent met je bewerkingen kun je de afbeelding opslaan op je eigen computer onder verschillende bestandsformaten, maar ook direct posten in je picasa album, op je facebook of andere online foto services.

Et Voila, het resultaat van 15 minuten met Pixlr werken. Al met al een geniale tool om photoshop mee te vervangen of voor leerlingen om thuis mee te werken. Op dit moment pas sluit ik mijn verbaasde mond. De techniek achter deze photo-editor is Flash, en Pixlr (eigendom van Autodesk) laat zien wat er met flashtechnologie kan. Toch is flash met uitsterven bedreigd vanwege het vaak vastlopen van computers en de iphone die flash niet ondersteund.

Mocht jij als docent dit al in je klassen gebruiken hoor ik daar graag de reacties op!

Het idee van media-educatie als inzicht bieden in de werking van media is nog springlevend. Hoewel ik persoonlijk veel meer geloof in onderwijs wat deze media integreert en gebruikt als werkelijk medium (waarvoor het dus bedoeld is) in plaats van als onderwerpt nemen ben ik toch zeker enthousiast over de volgende twee online projecten:

Hackasaurus en de Code Academy.

Waar we jongeren de afgelopen 10 jaar filmpjes hebben laten maken, hebben laten photoshoppen en de advertenties in de krant hebben laten tellen is het nu de hoogste tijd om jongeren te laten kennis maken met de werking van code. Het hele internet is script. En het internet is waar we rondhangen. Tijd dus voor inzicht in de werking daarvan. Hackasaurus en de Code Academy zijn twee projecten die dat op een toegankelijke manier vormgeven.

Hackasaurus is nog in een vroeg stadium met het ontwikkelen van tools die makkelijk en toegankelijk zijn voor jongeren en op bepaalde niveaus werken. De x-ray Goggles geeft alle html tags weer en je de mogelijkheid geeft deze te hacken. Dit is fenomenaal leuk om te doen:

Dit levert direct prachtige resultaten op die voor elke leek te doen zijn en meteen visueel worden. Meteen inzetbaar in je les lijkt me. Het hele internet is je speelplaats en iedereen kan zijn of haar favoriete websites onder handen nemen. En hoe leuk is het je eigen VK-website samen te stellen bijvoorbeeld?

Daarnaast heeft hackasaurus ook nog twee andere tools, namelijk het snel en simpel in elkaar zetten van je eigen website op basis van een online html editor. En een library voor codes die je kan gebruiken in de x-ray goggles. Om bijvoorbeeld text decoration te veranderen, images aan te passen etc. etc. allemaal onderverdeeld in categorieën. Al met al een zeer sympathiek project, mede gesponsord door Mozilla, de makers van firefox en voorstanders van open source software.

Hackasaurus

The Code Academy is een soortgelijk project, maar dan gericht op javascript. Hoewel je hier niet het hele web als playground hebt leer je stap voor stap te werken met javascript. Van een heel simpel begin tot meer complexe toepassingen.

Je maakt een account aan op http://www.codecademy.com/ en je kunt gaan, er is geen enkele voorkennis vereist. De makers ervan beloven dat je ana het eind in staat bent simpele toepassingen of spelletjes met javascript te kunnen maken.

Als we het dus hebben over mediawijsheid is het internet absoluut absoluut absoluut een onderwerp wat niet achterwege gelaten mag worden. Niet enkel op de conventionele manier om jongeren en kinderen te leren wat wel en niet veilig is om te doen, maar vooral ook om ze te laten zien hoe ook het internet een medium is wat bestaat uit bouwstenen en hoe je simpel met die bouwstenen iets nieuws kan maken. DIY en een bepaald soort empowerment is wat hier zo leuk en mooi aan is.

Mocht iemand nog meer online tools weten om op een simpele en snelle manier te kunnen coden, te kunnen hacken of op andere manieren het internet te kunnen beinvloeden hoor ik dat graag, mocht je bovenstaande tools in je lessen inzetten, laat een berichtje achter of mail me de dingen waar je tegen aan liep>

http://www.youtube.com/editor REMIX FTW

Ik geef regelmatig losse video workshops in het voortgezet onderwijs. Dan kom ik ‘s ochtends 15 minuten voor de lessen beginnen op een voor mij onbekende school aan, krijg ik automatenkoffie en loop ik met een docent door de gangen op weg naar een lokaal. Meestal is het computerlokaal gereserveerd voor dergelijke workshops.
“ja, we dachten dat dat wel handig zou zijn, we weten niet welke programma’s je kunt gebruiken, maar we hebben hier 20 computers.”
Meestal zijn het desktops van zo’n jaar of 5 oud. Met wat geluk wat card-readers erin.
“O, Ik maak geen gebruik van computers”
Dat zeg ik dan.
Altijd.
Omdat dat niet kan.

Video bewerking vraagt veel werkgeheugen, toegang op een snelle harde schijf (geen netwerk waar nog 20 andere computers hun data vandaan halen) en redelijk specialistische software. Daarnaast is er ook zelden een firewire aansluiting of andere manier om videomateriaal van de camera naar de computer te krijgen. Om over de verschillende onwerkbare video-formaten die uit het (door de school voor veel geld aangeschafte) consumenten-plastic komen nog maar te zwijgen.
Goed.
Geen computers.
Ik laat de leerlingen altijd in de camera monteren. Draai je film zoals je hem afgespeeld wilt hebben. Begin met shot 1 en eindig met shot 30. Als het misgaat tussendoor.
..
…
Het mag niet misgaan tussendoor. Want je kan het niet overdoen. Desondanks komen er meestal leuke filmpjes uit op deze manier. En strikt denken in decoupage is noodzakelijk, anders wordt het niks. Hiervan leren de deelnemers van m’n workshop vaak heel snel hoe film in elkaar steekt.
Maar.
Tsja.
Het is natuurlijk niet hoe film of video tot stand komt. Opnames, scenes, ideeën en vele takes om die uiteindelijk te editten tot een lopend geheel waarin timing, opbouw en verhaallijn moeten kloppen. En ik leef in 2011. Ik edit zelfs wel eens op m’n iphone. Alles gaat digitaal. Waarom kunnen we dan op scholen niet werken met de computers in dat computerlokaal om een fatsoenlijke filmles in elkaar te zetten?
Het frustreert me.
Frustreerde.
Want you tube heeft al een jaar of wat een online editor. Google’s Cloud Computing to the rescue.

De editor is vreselijk simpel en alleen bedoeld om te editten met materiaal wat op you tube staat. Nu kun je naturlijk proberen om je geschoten materiaal op you tube te zetten, maar leuker is nog om gebruik te maken van bestaand materiaal. Want ondanks die flinke beperking is het een perfecte tool voor andersoortige videoworkshops. De java-based editor heeft een zoekfunctie op materiaal wat onder een cc license op you tube staat. Dat betekent dat je met wat zoektermen ongeveer alles kunt vinden wat je zoekt. Remixen dus. Waarom zelf draaien als het al bestaat. Er zijn wat overgangen die gebruikt kunnen worden, cheesy and all that, en dat maakt het alleen maar leuker uiteindelijk. Audio komt via audioswap, een ruilbibliotheek met nagenoeg alle genres qua muziek.

Onderstaand een filmpje over de vermeende homoseksualiteit van boksers, gemaakt met de you tube editor.

Mocht je het gebruiken in je lessen, keep me posted!

Met het onder druk komen te staan van de kunst en cultuur in Nederland én Europa is ook de vraag opgeworpen met welke argumenten en onderbouwing we kunsteducatie legitimeren. In het regeerakkoord van Rutte I staat onder andere dat kunsteducatie een belangrijke rol blijft spelen, voornamelijk vanwege economische belangen en de link naar amateurkunst. Maar is er een mogelijkheid om te kijken naar de meer intrinsieke en minder aantoonbare waardes van kunst en cultuur? Namelijk die van reflectie en inzicht? En welke rol speelt kunsteducatie als onderdeel van het onderwijssysteem?

De kunst en cultuur zelf staan onder druk door neo-liberalistische opvattingen. Kunst zou economisch rendabel moeten zijn en aan het rendement van kunst zou de waarde te zien zijn. Een paradoxaal denkbeeld. Volgens Malevich, een van de grondleggers van de geometrische abstracte kunst, is kunst autonoom. Ik ben met hem eens dat kunst in elk geval autonoom moet kunnen bestaan. Kunst onderwerpen aan de heilige marktprincipes (die zelf op instorten staan) ontkent de waardes die de kunst –en daarmee ook de kunsteducatie- maken tot wat ze kan zijn in mijn beleving: een poging om via communicatie met publiek een denkbeeld te construeren over dat wat ons omringt en vooral ook denk-automatismen doorbreken. Dat kan esthetisch, geëngageerd of anders gemotiveerd zijn. En wat is er binnen het onderwijs van de toekomst en voor de toekomst meer waardevol dan leerlingen af te leveren die reflectief sterk zijn en actief kunnen reageren op hun omgeving?

Download het hele artikel als PDF

In het klaslokaal is veel hoogwaardige technologie aanwezig. Zichtbaar en prominent zoals het smartboard, onzichtbaar of zelfs ‘verboden’ zoals smartphones of mp3 spelers. Op individueel niveau wordt er enorm veel gebruik gemaakt van deze laatste vorm van technologie maar de aansluiting bij het bestaande systeem lijkt in de praktijk vaak te ontbreken, getuige de conventionele regel dat het gebruik van een smartphone verboden is in het klaslokaal. In dit stuk spreek ik over ‘technologie’, liever dan ‘ICT’ wanneer ik het heb over digitale middelen. Dit heeft vooral te maken met het verschil van connotatie wat ik aan wil geven. ICT binnen het onderwijs gaat in de regel over computers, systeembeheer, gesloten of open netwerken, ELO’s en andere softwaretoepassingen. Veelal technische structuren. Oplossingen gedacht vanuit de problemen. Met het gebruik van de term ‘technologie’ wil ik de nuance maken naar alle elektronische apparaten. Alle genoemde dingen maar ook alle gadgets in al die individuele broekzakken, tassen en jassen. De fotocamera’s bij de uitleen, de smartphone van de docent en het you tube account van de leerling. Dit is een belangrijk onderscheid ten aanzien van beleidsmakers en ICT coördinatoren binnen het onderwijs. Wil technologie echt onderdeel worden van een school en het leren doeltreffend kunnen mediëren dienen beleidsmakers zich terdege bewust te zijn van de overige technologie buiten de bestaande ICT-structuren. Hierover laat ik in dit stuk mijn gedachten gaan en hoop met een aantal bruikbare aanknopingspunten te komen die de koppeling tussen deze technologie en vakdidactische methodes maken.
Ik wil hiermee een aanzet geven om te gaan werken met didactische vormen waarin alle hedendaagse technologie kan worden gebruikt. Mijn ideale les is er een waarbij de bestaande technologie uit de broekzak van de leerling wordt gehaald en een rol speelt in de overdracht van mijn vak.

Download het essay als pdf

Het is te bestellen via http://nimk.nl/nl/wwwatisdat
De inhoud is te bekijken op http://www.atisd.at/

Hierin schetst Liesbeth Hop verschillende problemen en angstbeelden die er kleven aan het gebruik van smartphones in de klas. Als docent aan een havo/vwo constateer ik echter geen enkel probleem bij de smartphone maar juist bij de innovatie van het onderwijs. Duidelijk is dat er een verandering gaande is in het onderwijs en de maatschappij als geheel. Technologie heeft alle eeuwen een enorme invloed gehad op de cultuur en dat is nu niet anders. De smartphone als hoogwaardige technologie in ieders broekzak. Het kan zo mooi zijn; connectiviteit; alle kennis onder direct handbereik en een ondersteuning bij talloze doelen (there’s an app for that!). Op individueel niveau wordt er dan ook buitengewoon veel gebruik gemaakt van deze broekzaktechnologie, maar de aansluiting bij het bestaande onderwijssysteem lijkt in de praktijk van vandaag te ontbreken.

Genoemde redenen zijn de afleiding door facebook en twitter, concentratieproblemen en de verschrikkelijke angst van de docent om op You Tube te belanden terwijl hij of zij iemand de klas uitstuurt. Het gebruik van mobieltjes in de klas wordt misbruik genoemd door de nationale academie voor media en maatschappij. Het verstoort de lessen en de kwaliteit van het onderwijs. En de kwaliteit van het onderwijs is een hot issue de laatste tijd. Dat hebben ze bij de academie voor media en maatschappij ook goed begrepen.

Laten we het omdraaien: de verslechterde kwaliteit van het onderwijs wordt onder andere aangetoond door het onvermogen en wantrouwen jegens deze nieuwe technologie in de klas. Flexibiliteit, vertrouwen op kennis en kunde als docent, educatie breder zien dan de gestelde competenties is ver te zoeken. Het onderwijs als geheel lijkt in een kramp te zitten waarbij het terugvalt in een strategie van overleven in plaats van een ruimte te vormen voor ontwikkeling en onderzoek. Rapporten zoals die van Liesbeth Hop en haar organisatie ‘De Nationale Academie voor Media en Maatschappij’ lijken vooralsnog weinig hoop te bieden op verandering. Met uitspraken als ‘Smartphones blijken zelfs te worden ingezet als wapens tegen leeftijdsgenoten en onderwijzend personeel.’ zullen scholen nog minder snel geneigd zijn om de potentie van deze broekzaktechnologie in te zetten.

In mijn lessen wordt twitter gebruikt. Via een aparte twitteraccount communiceer ik op een laagdrempelige manier met m’n leerlingen. Er is één afspraak: “alles wat op twitter gezegd of gebeurd blijft in de context van twitter”. Het geeft hen de vrijheid om te spijbelen én te twitteren mochten ze dat willen en mij de vrijheid om mijn lessen aan te vullen met hyperlinks en andere lesinhoudelijke informatie, vragen te stellen of opdrachten te verduidelijken. Daarnaast maak ik nog gebruik van andere vormen van technologie zoals Tumblr en hebben de leerlingen ook gezamenlijk een eigen blog waarop diverse dingen gedeeld kunnen worden.

In het onderwijs mag vasthouden aan structuur niet ten koste gaan van leerlingen bereiken en activeren. De angst voor technologie in het onderwijs die door het verschenen rapport lijkt te worden gevoed is zeer onterecht. Opportunistische ‘mediacoaches’ creëren een nieuwe markt. Elke docent met een iPhone of een profiel op twitter of hyves is expert genoeg om met simpele toepassingen het technologische kapitaal in zijn klas te activeren. En in elk docententeam zitten deze mensen. Ik pleit ervoor dat scholen zelf de individuele technologie gaan omarmen en implementeren. Het kapitaal wat alle smartphones in een klas samen vormen is in tijden van bezuiniging een uitgelezen kans. Alle geschetste problemen ten spijt, een smartphone blijft een onovertroffen apparaat met onuitputtelijke mogelijkheden en daarom bij uitstek geschikt voor educatie.

“Mediawijsheid duidt op het geheel van kennis, vaardigheden en mentaliteit waarmee burgers zich bewust, kritisch en actief kunnen bewegen in een complexe, veranderlijke en fundamenteel gemedialiseerde wereld.”
(Raad voor Cultuur, juli 2005).

Ik vraag me al langer af in hoeverre dit geldt voor de meeste burgers, het rapport is inmiddels aangevuld met meerdere interviews met deskundigen uit het veld en een essay van Karin Spaink. Er zijn vele initiatieven die met ‘mediawijsheid’ aan de slag gingen, wellicht ook omdat het als toverwoord werkte in de subsidieaanvragen. Toch de vraag, wat heeft het opgeleverd, dit toverwoord.
Afgelopen week werd ik in elk geval door mijn eigen leerlingen aangenaam verrast bij de Pecha Kucha’s die ze hielden over media. Aan het einde van een lessenreeks betreffende de conventies van media hebben mijn leerlingen een korte presentatie gehouden over een onderwerp wat niet binnen de bestaande ‘oude’ media ligt. Alle zogenaamde nieuwe media dus. En de presentaties die daarover werden gegeven waren erg inspirerend voor de klas en vooral ook voor mijzelf.
Naar aanleiding van de presentaties ontstonden discussies over hoe de nieuwe media de maatschappij vormgeven, onze beeldcultuur beïnvloeden en in hoeverre het gaat over “geld verdienen” of via technologie en content mensen te verbinden, te informeren en ze een stem te geven.

Ik doceer film en media aan het Hofplein Rotterdam, een havo/vwo school met veel extra aandacht voor artistieke vakken, video en media in mijn geval. Dat betekent dat ik ook een (gesloten) twiteraccount heb; @meneerjohan waarmee ik (informele) interactie heb en overdracht kan bieden buiten reguliere lestijden (ook leerlingen zijn soms nog om 03:00 wakker en slapen met hun iPhone), daarnaast onderhouden de leerlingen een verzamelblog met alles wat boeiend en interessant is, voornamelijk uit de internetcultuur, verder bloggen al mijn leerlingen via wordpress of tumblr. Nieuwe media zit dus wel in hun systeem. De onderstaande presentaties zijn gegeven door de 4e jaars en naast alle genoemde technologieën en online services die ik in mijn lessen gebruik vind het lastig in te schatten in hoeverre ze al die (meestal) scherpe blik en kritiek op de nieuwe media niet geleerd hebben in de lessen. Mijn docenten-ego hoopt natuurlijk van wel, de mondiale burger in mij hoopt dat de meeste havisten en vwo’ers op dit niveau over media denken.

Mocht je interesse hebben de gegeven lessen zelf invulling te geven binnen je school, of ben je geïnteresseerd in de lesinhoud die in het gehele curriculum wordt gegeven, neem dan even contact op via meneer @ johnleegain.nl

Bekijk de presentaties hieronder. (let wel niet alle presentaties beginnen of verlopen vlekkeloos, het is ze vergeven doordat het dwingende pecha kucha format een eerste keer was voor de leerlingen.)

Headlines in het nieuws

Online Advertising

Kranten en de Ipad

Social Media: Hyves en Facebook

De Appstore